( 1 ) مسألهء 14 - احتياط آن است كه از يكى از قرائت‌هاى هفتگانه ، تخلّف ننمايد همچنانكه احتياط ( واجب ) آن است كه از آن قرائتى كه در قرآن كريم است كه در ميان مسلمين است ، تخلّف ننمايد ، هر چند تخلّف در بعضى از كلمات ، مثل : « ملك يوم الدين » و « كفوا احد » ضررى نمىرساند ، بلكه بعيد نيست كه قرائت ، بر طبق يكى از قرائت‌ها ( اگر چه غير از قرائت‌هاى هفتگانه باشد ) ، جايز باشد . ( 2 ) مسألهء 15 - قرائت « مالك يوم الدين » و « ملك يوم الدين » جايز است و بعيد نيست كه قرائت اوّلى ، ارجح و بهتر باشد و همچنين در « صراط » جايز است با « ص » و با « س » خوانده شود و با « ص » ارجح است ، و در كفوا احد ، چهار وجه ( جايز ) است : مضموم بودن فاء و ساكن بودن آن ( و هر يك از اين دو ) با همزه و يا واو . 1 - كفوأ : با ضمهء فاء و تنوين همزه 2 - كفوأ : با سكون فاء و تنوين همزه 3 - كفوا : با ضمه فاء و تنوين واو 4 - كفوا : با سكون فاء و تنوين واو و بعيد نيست كه مضموم بودن فاء با تنوين واو ( وجه سوم ) از بقيّه ارجح باشد . ( 3 ) مسألهء 16 - كسى كه ( قرائتش صحيح نيست و ) فقط مىتواند بطور غلط يا با عوض كردن بعضى از حرف‌هاى قرائت ، بخواند و نمىتواند [ هم ] ياد بگيرد ، همان اندازه كه مىداند براى او كافى است و اقتدا در جماعت بر او واجب نيست اگر چه مطابق احتياط است ، و كسى كه قدرت بر ياد گرفتن ، و تصحيح قرائت دارد و ياد نمىگيرد ، اقتدا كردن او به نماز جماعت در صورت امكان ، بنابر احتياط ، واجب است . ( 4 ) مسألهء 17 - نمازگزار در غير ركعت اوّل و دوّم ( يعنى در ركعت سوّم و چهارم ) نمازهاى واجب ، بين خواندن سورهء حمد و گفتن ذكر [ تسبيحات اربعه ] مخيّر است ، و بعيد نيست كه براى امام جماعت ، خواندن سورهء حمد افضل باشد و براى مأموم ، گفتن ذكر ( افضل باشد ) و براى كسى كه فرادا نماز مىخواند ، سورهء حمد و تسبيحات اربعه ، مساوى باشد و كيفيّت ذكر چنين است « سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله الّا اللّه و اللّه اكبر » و واجب است بر عربى بودن آن مواظبت شود ، و يك مرتبه گفتن آن كفايت مىكند ، و احتياط و افضل آن است كه آن را سه مرتبه تكرار كند و بهتر است كه به اين تسبيحات ، استغفار ( مثلا استغفر اللّه ربى و اتوب اليه ) افزوده شود ، و واجب است آهسته خواندن حمد و ذكر ( در ركعت سوّم و چهارم ) حتى « بسم اللّه الرّحمن الرّحيم » بنا بر احتياط واجب ، ( بايد آهسته خوانده شود ) و ركعت سوّم و چهارم لازم نيست در خواندن حمد و گفتن ذكر مثل هم باشند [ بنابراين مىتواند در يك ركعت ، حمد بخواند و در ديگرى تسبيحات بگويد ] . ( 5 ) مسألهء 18 - اگر قصد خواندن تسبيحات نمود ولى زبانش به خواندن حمد سبقت گرفت بدون آنكه ، و لو به صورت ارتكاز در ذهن ، قصد حمد را داشته باشد ، در اين صورت اقوا آنست كه به اين قرائت اكتفا نمىشود ، ولى اگر قصد خواندن حمد ( هر چند قصد اجمالى ) ، صورت گرفته باشد اقوا صحت آن است و همچنين است اگر با غفلت و بىتوجّهى ، شروع به خواندن يكى از آنها بنمايد ، كه اگر بدون قصد حتّى قصد اجمالى باشد ، بنا بر اقوا ، صحيح نيست ، و در غير اين صورت ، بنابر اقوا صحيح است . ( 6 ) مسألهء 19 - اگر سوره حمد را به خيال آنكه كه در ركعت اوّل و دوّم است ، بخواند ،